เตาหลอมโอสถเกิดเสียงระเบิดขึ้นกลางแท่นหลอม ความรุนแรงนั้นได้สั่นสะเทือนไปทั้งเวที หลงเฉินพยายามกดฝาเตาที่ครอบอยู่ราวกับว่าต่อให้ตายก็จะไม่ปล่อยมือเด็ดขาด
ผ่านไปแค่อึดใจเดียวเตาหลอมโอสถก็สงบเงียบลงเหมือนกับไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น หลงเฉินผ่อนลมหายใจออกมาอย่างต่อเนื่อง ใบหน้าเต็มเปี่ยมไปด้วยความเหนื่อยล้า อาภรณ์ยาวนั้นชุ่มไปด้วยเหงื่อที่ซึมไหลออกมา
มือใหญ่ข้างหนึ่งค่อยๆ เปิดฝาเตาขึ้นอย่างช้าๆ กลิ่นหอมหวนของโอสถกลุ่มหนึ่งลอยขึ้นมาเตะจมูกของเขา สายตาคู่คมจ้องมองผ่านไอควันไปยังโอสถเม็ดหนึ่งที่กำลังกลิ้งเกลือกอภายในเตา พลันสีหน้าของเขาก็ได้แปรเปลี่ยนไปทันที
.
.
