“ปายฉือที่เป็นดั่งตัวแทนของชุมนุมผู้หลอมโอสถแห่งจักรวรรดิเมืองต้าเซี่ย ถือได้ว่าเป็นผู้หลอมโอสถรุ่นเยาว์อันดับหนึ่ง ไม่ทราบว่าทางเฟิงหมิงคิดจะเสนอตัวเพื่อที่จะแสดงฝีมือซักคนหรือไม่” เว่ยชางเมื่อได้กล่าววาจาจบ ก็ได้มองไปที่ปรมาจารย์หวินฉี
“นางเป็นศิษย์ของเจ้า แต่ว่าหลงเฉินยังมิได้เป็นศิษย์โดยตรงของข้า ดังนั้นความคิดที่อยู่ในใจของเจ้านั้น เห็นทีจะไม่สมหวัง” ปรมาจารย์หวินฉีก็ได้กล่าวออกมาอย่างเย็นชา
หลงเฉินเกิดความคิดขึ้นวูบหนึ่ง ที่แท้เหตุผลที่หวินฉีไม่ยอมรับตนเองเป็นลูกศิษย์ คงจะเป็นเพราะกลัวจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น?
“ก็แค่เล่นสนุกกันเท่านั้นเอง ทั้งหมดก็เพื่อความคึกครื้น อีกทั้งยังมิใช่การละเล่นที่เปล่าประโยชน์”
เว่ยชางกล่าวออกมา พร้อมกับหยิบขวดหยกขึ้นมา 1 ขวด ภายในขวดนึกไม่ถึงว่าจะมีเพลิงไฟขนาดเท่าหนึ่งหัวแม่มือ ซึ่งกำลังสั่นไหวไปมาไม่หยุด
“นี่คือสัตว์เพลิงที่เป็นเสือดาวเพลิงกาฬระดับที่สอง ใครเป็นผู้ชนะ ข้าก็จะมอบมันให้แก่คนผู้นั้นก็แล้วกัน”
เซี่ยปายฉือมองไปที่สัตว์เพลิง ภายในดวงตาก็ได้เกิดความตื่นเต้นขึ้นมา นางคิดที่จะมีสัตว์เพลิงมานานแล้ว คิดไม่ถึงว่าในที่สุดเว่ยชางก็ยอมนำออกมา
