เว่ยชางแกว่งสัตว์เพลิงในมือไปมา แล้วก็ได้วางเอาไว้อยู่บนแท่น จากนั้นก็หันไปทางหลงเฉินแล้วกล่าวเพื่อเป็นการกระตุ้น“เจ้าหนูเป็นอย่างไรบ้าง คิดอยากจะแสดงฝีมือขึ้นมาบ้างรึยัง?”
นี่ถือได้ว่าเป็นการชักชวนและยั่วยุอย่างเห็นได้ชัด ผู้คนทั้งหมดที่ได้เห็นต่างก็ส่ายหน้าภายในใจ พฤติกรรมของเว่ยชางผู้นี้ ช่างเรียกได้ว่าไม่มีความเหมาะสมในฐานะปรมาจารย์เอาเสียเลย
ทว่าเรื่องแค่นี้หลงเฉินย่อมรู้ถึงความคิดของเว่ยชางอยู่แล้ว บนใบหน้าก็ได้ปรากฏอารมณ์เย้ยหยันขึ้นมา จากนั้นก็กล่าววาจาออกมาคำหนึ่งด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา
“ได้”
“พรวด”
เจ้าอ้วนและพวกแทบจะอดพ่นน้ำที่อยู่ภายในปากออกมามิได้: พี่หลงท่านกำลังคิดอันใดกัน?
ระหว่างที่ผู้คนทั้งหมดต่างก็ประหลาดใจกันอยู่ หลงเฉินก็ได้ก้าวขึ้นไปยังทางด้านบนของลานพิธี เข้าเผชิญหน้ากับเซี่ยปายฉือแล้วกล่าว
“อาจารย์ของเจ้ากล่าวเอาไว้ว่า ให้ข้าเล่นกับเจ้าเสียหน่อย เจ้าว่า จะเล่นอะไรกันดี?”
