ทั่วทั้งสนามต่างก็ตกอยู่ในสภาวะเงียบสงัด ผู้คนทั้งหมดต่างก็จ้องมองไปทางหลงเฉิน องค์ไท่เฮาเองก็มีสีหน้าที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ทว่าก็มิได้กล่าวอันใดออกมา
แต่หากกล่าวถึงผู้ที่ใบหน้าปั้นยากที่สุดก็คงจะต้องเป็นองค์ชายใหญ่แห่งจักรวรรดิเมืองต้าเซี่ยเซี่ยฉางเฟิง เหมือนกับว่าเขาคิดที่จะทำอะไรบางอย่างออกมา แต่เขาก็ไม่อาจจะกระทำได้ ตอนนี้ทุกคนต่างก็แสดงสีหน้าที่คล้ายๆออกมา
องค์ไท่เฮาได้ตัดสินใจที่จะให้ฉู่เหยาแต่งกับเซี่ยฉางเฟิงแล้ว แต่ว่าการแสดงออกมาของฉู่เหยาในวันนี้ เป็นเหมือนกับจงใจสื่อถึงความหมายมังกรหงส์ที่เคียงคู่กัน และทว่าลูกหนังในมือของนาง กลับส่งมอบไปให้แก่หลงเฉิน
เดิมทีลูกหนังลูกหนึ่งก็ไม่มีความหมายอันใด แต่ว่าเมื่อได้ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าโคมดอกไม้ มันกลับมีความหมายที่ต่างไปจากเดิม เหมือนกับเป็นการส่งมอบเครื่องรางที่เป็นคำเล่าขานในสมัยโบราณให้แก่สามีในอนาคตในงานวันเทศกาลก็มิปาน
เวลานี้เซี่ยฉางเฟิงก็ได้พยายามอย่างยิ่งที่จะสงบสติอารมณ์เอาไว้ แต่ก็ยังคงไม่อาจที่จะหยุดอาการสั่นเทาของตนเองได้ จึงได้โบกพัดที่อยู่ในมือไปมา
“ฉางเฟิง อดทนไว้ก่อน” เว่ยชางมองไปทางเซี่ยฉางเฟิงแล้วกล่าว
