“ท่านปรมาจารย์โปรดวางใจ แค่นี้ข้าทนได้” เซี่ยฉางเฟิงพยักหน้าพร้อมกับกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นๆ
ในเวลานี้เซี่ยฉางเฟิงก็ได้เกิดความเกลียดชังต่อหลงเฉินจนแทบอยากกินเลือดกินเนื้อ หลงเฉินเองก็สัมผัสถึงแววดวงตาจากผู้คนทั้งหมดได้เป็นอย่างดี
ในบรรดาผู้คนที่อยู่ในสถานที่แห่งนี้ มีเพียงแค่ปรมาจารย์หวินฉี ที่มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นมาอยู่บนใบหน้า และภายในแววตาของคนอื่นๆนั้นกลับซับซ้อนเป็นอย่างยิ่ง หรือจะกล่าวได้ว่าเกิดความอิจฉาก็คงจะมิผิด
เมื่อหลงเฉินมองไปยังฉู่เหยาที่อยู่กลางลานพิธี ก็ได้พบเห็นรอยยิ้มพร้อมด้วยดวงตาคู่งาม นางจ้องมองมาที่เขาด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้ง มือนางก็ได้ชี้ออกไปทางหลงเฉินที่กำลังถือลูกหนังกลมๆเอาไว้อยู่
ในเวลานั้นเองหลงเฉินก็ได้เข้าใจ คิดไม่ถึงว่ามันจะเป็นเครื่องหอมชนิดหนึ่ง มือข้างหนึ่งก็ได้ยื่นเข้าไปจับที่หางของลูกหนังเล็กๆ จากนั้นก็ออกแรงดึงแค่เพียงเล็กน้อย
“ปึก”
มีตัวอักษรปรากฎขึ้นมากลางอากาศ
“มังกรเวียนอยู่สี่คาบสมุทรนับหมื่นลี้ หงส์นี้มุ่งออกจากแดนทั้งเก้า”
