เพียงชั่วครู่ตัวอักษรทั้งสองแถวนั้นก็หายไป จากนั้นก็เสียงดังผัวะขึ้นมา ในที่สุดเซี่ยฉางเฟิงก็ควบคุมสติเอาไว้ไม่อยู่ ถึงขั้นบีบแก้วชาในมือของตนเองจนแตก
“หลงเฉิน หากข้าไม่สับเจ้าให้เป็นหมื่นชิ้น ข้าจะไม่ขอชื่อว่าเซี่ยฉางเฟิง แล้วก็ฉู่เหยาคนลวงโลกอย่างเจ้า ข้าจะให้เจ้าตายเสียยิ่งกว่าตาย”
เส้นโลหิตบนใบหน้าของเซี่ยฉางเฟิงก็ได้ปูดขึ้นมา เมื่อเห็นอากัปกิริยาของฉู่เหยามันหนักกว่าถูกตบเข้าไปที่ใบหน้า มันทำให้เขารู้สึกเสียหน้ามาก
องค์ไท่เฮาทอสีหน้าปั้นยากขึ้นมาอย่างถึงขีดสุด นางคิดไม่ถึงว่าฉู่เหยาจะมีความกล้าถึงเพียงนี้ คิดไม่ถึงว่าคนที่เป็นถึงองค์หญิงจะกล้าเปิดเผยท่ามกลางสาธารณะเช่นนี้ นี่เหมือนกับการสารภาพรักต่อชายหนุ่ม
หลงเฉินเองก็ทึ่งเช่นกัน ฉู่เหยาที่ยืนอยู่กลางลานพิธีค่อยๆถอยห่างออกไป ในเวลานี้ใบหน้าที่แดงก่ำของฉู่เหยาก็ได้ค่อยๆเลือนหายไป ทว่ากลับมีสีหน้าที่แน่วแน่ปรากฎขึ้นมาแทน
