เมื่อได้เหม่อมองหลงเฉิน ดวงตาคู่งามก็ได้ค่อยๆหลั่งน้ำตาออกมา จนทำให้จิตใจของหลงเฉินเกิดความเจ็บปวดขึ้น：นี่นางกำลังคาดหวังอันใดอยู่อย่างงั้นหรือ? นี่มันเหมือนกับคำสั่งเสียก่อนวายชีวี นางต้องการที่จะบอกสิ่งที่อยู่ในใจของตนเองออกมาอย่างงั้นหรือ?
เมื่อได้เห็นหยาดน้ำตาบนใบหน้าของฉู่เหยา จิตใจของหลงเฉินก็กลายเป็นสภาพที่ขาวโพนขึ้นมาภายในพริบตา ทันใดนั้นอยู่ๆเขาก็หันกายและลุกขึ้นยืน ตะโกนออกมาด้วยเสียงอันดัง“เป็นตายย่อมไม่อาจจะหลีกหนี มังกรหงส์นี้ ย่อมอยู่กันจนแก่เฒ่า”
หลงเฉินเริ่มเกิดโทสะขึ้นมา เหมือนดั่งมีเข็มนับหมื่นเล่มทิ่มแทงเข้าไปในจิตใจของคนคนหนึ่ง โทสะที่อยู่ภายในจิตใจของเขาก็ได้เผยออกมาอย่างอดไม่ได้
ร่างกายอันอ้อนแอ้นของฉู่เหยาก็ได้สั่นขึ้นมา มือของนางได้ปิดไปยังใบหน้า มีน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาคู่งาม เดิมทีนางได้แต่เพียงหวังว่าในท้ายที่สุดของช่วงชีวิต จะสามารถเปิดเผยสิ่งที่ตนเองต้องการออกมาได้ เป็นเพียงความคาดหวังว่าหลงเฉินจะสามารถที่จะเข้าใจถึงจิตใจของนาง
