แต่เมื่อหลงเฉินได้ตอบกลับมาเช่นนี้ ย่อมแสดงว่าเขาเข้าใจนางดี หากมิใช่เป็นเพราะว่าเขาได้เข้าสู่ขอบเขตนี้ ในเวลาเช่นนี้เขาคงจะไม่อาจรับรู้ความรู้สึกของฉู่เหยาได้ คงจะมีแต่ทำให้ฉู่เหยาเสียใจและผิดหวัง
“องค์หญิงสามเหนื่อยแล้ว ทหาร พาตัวนางลงไปเถอะ” องค์ไท่เฮาพยายามที่จะระงับโทสะที่อยู่ภายในจิตใจเอาไว้ นางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ
ทหารทั้งหมดห้านายก็ได้ก้าวเข้ามา แต่ก่อนที่พวกเขาจะเชิญฉู่เหยาไป ปรมาจารย์หวินฉีก็ได้กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา“องค์ไท่เฮา ท่านกระทำเช่นนี้เหมือนจะไม่ถูกนะ คนรุ่นเยาว์กระทำเรื่องราวเฉกเช่นการกล้ารักถึงเพียงนี้ ถือเป็นเรื่องที่น่าชื่นชม ฉู่เหยา มา ถ้าหากไม่รังเกียจก็มานั่งอยู่ด้านข้างของผู้ชราผู้นี้ไปก็แล้วกัน”
องค์ไท่เฮาทอสีหน้าเปลี่ยนไป นางคิดไม่ถึงว่าปรมาจารย์หวินฉีจะกระทำเรื่องราวเช่นนี้โดยที่ไม่ถามไถ่นางก่อน คิดไม่ถึงว่าจะถึงขั้นสอดมือเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องภายในของจักรวรรดิ
