ทว่าเมื่อเจ้าลิงผอมกล่าวจบก็แสดงปฏิกิริยาบางอย่างขึ้นมา เขาชี้นิ้วไปยังท้องฟ้าเสมือนเป็นสัญลักษณ์อะไรบางอย่างแล้วกล่าวออกมาว่า “พี่หลง แน่นอนว่าท่านต้องไม่ใช่คนพวกนั้นอย่างแน่นอน”
เป็นเพราะมารดาผู้ชราภาพนั่นแหละที่ทำให้เขาต้องออกมาเร็วจนต้องขายหน้าผู้อื่นถึงเพียงนี้ อยากที่จะร่ำไห้ออกมาอย่างไร้น้ำตาเสียจริงเชียว บัดนี้เวลาได้ผ่านเลยไปจนท้องฟ้าเริ่มมืดลง ชายหญิงจากทั่วทุกสารทิศเริ่มอุ่นหนาฝาคั่งขึ้นเรื่อยๆ แล้ว
และช่วงเวลาแห่งความงดงามที่มีคุณภาพก็ได้เริ่มต้นขึ้นด้วยเช่นกัน อย่างน้อยเสียงหัวเราะก็ไม่ทำให้รู้สึกกระอักกระอ่วนใจเหมือนก่อนหน้านี้ ด้วยจำนวนและระดับความงดงามก็มากขึ้นกว่าช่วงเวลาก่อนหลายเท่าตัวนัก ถือได้ว่ายอดเยี่ยมสมกับที่ตั้งตารอเลยทีเดียว
“ฮาฮาฮาฮา หลงเฉิน ในที่สุดเจ้าก็มาจริงๆ ด้วย” ซือเฟิงที่เพิ่งจะถึงงาน เพียงแค่กวาดสายตาครู่เดียวก็เจอหลงเฉินและเจ้าลิงผอมยืนอยู่ด้วยกันที่มุมหนึ่ง
“ฮาฮาฮาฮา พี่หลง วันนี้ท่านช่างดูหล่อเหลากว่าทุกวันเสียจริง” เจ้าอ้วนและพวกพ้องต่างก็มาถึงแล้วเช่นกัน แต่ละคนต่างก็ทักทายหลงเฉินที่ดูแปลกตาไปกว่าทุกวัน
