“เจ้าอ้วน เจ้าก็ไม่เลวเลย ผลลัพธ์จากการลดน้ำหนักนั้นช่างยอด”เจ้าลิงผอมหัวเราะร่า วาจาของเขาทำให้คนอื่นๆ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาด้วย
พวกเขาต่างหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน บัดนี้จากลานกว้างที่ว่างเปล่าได้ถูกเติมเต็มด้วยกลุ่มคนหนุ่มสาวจำนวนมากมายมหาศาล โดยมากจะแบ่งกลุ่มเป็นสามถึงห้าคนแสร้งจับกลุ่มสนทนากันเบาๆ แต่ทว่าดวงตาของแต่ละคนต่างก็ชะเลืองซ้ายขวาเพื่อมองหาเป้าหมายอยู่
“หลงเฉิน พวกเราเข้าไปด้านในกันเถิด เวลาแห่งการเปิดเทศกาลใกล้จะมาถึงแล้ว” ซือเฟิงกล่าวชักชวน
เจ้าอ้วนและพวกพ้องต่างก็เริ่มอยู่ไม่สุข มีเพียงหลงเฉินเท่านั้นที่ยังคงนิ่งเฉย พวกเขาจึงทำได้แค่เพียงข่มจิตข่มใจและติดตามหลงเฉินอย่างสงบเสงี่ยม
ความจริงหลงเฉินนั้นไม่มีความคิดที่จะเข้าไปในงานเทศกาลอยู่แล้ว แต่ก็ไม่อยากให้พวกพ้องของเขาต้องกระวนกระวายใจไปมากกว่านี้ จึงได้พยักหน้าตอบกลับไปอย่างไม่เต็มใจนัก
หลงเฉินและพวกพ้องที่กำลังเยื้องย่างเข้าไปยังบริเวณงานก็ได้กลายเป็นจุดสนใจของกลุ่มคนมากมาย จากที่สายตาเหล่านั้นเคยมองกลุ่มคนเบื้องหน้า กลับหันเหความสนใจมายังกลุ่มของหลงเฉินกันอย่างน่าตกใจ
