บัดนี้ใบหน้าของผู้ถูกเอ่ยนามชุ่มไปด้วยเหงื่อที่ไหลซึมออกมาเป็นสาย หลงเฉินไม่เคยชินกับการถูกจ้องมองด้วยสายตาหลากหลายอารมณ์ดังเช่นตอนนี้มาก่อน แม้ว่าปกติจะมีชายหนุ่มผู้อื่นยกย่องว่าเขานั้นช่างหน้าด้านเกินทน แต่เขากลับไม่อาจทนทานกับบรรยากาศชวนเสียวสันหลังเช่นนี้ได้
“ซือเฟิง เจ้ามาเดินนำเถิด เจ้าอ้วน เจ้าลิงผอม พวกเจ้าก็เขยิบไปทางด้านหน้าหน่อย”
หลงเฉินหาวิธีหลบเลี่ยงจากสายตาเหล่านั้นด้วยการเดินหลบเข้าไปในกลุ่ม ก้มหน้ามองไปที่พื้นโดยไม่พูดจาอันใดออกมาเลย แต่ก็ไม่ได้รู้สึกดีขึ้นมาแม้แต่นิดเดียว
หลงเฉินไม่ทราบว่าตัวเองนั้นเดินมาไกลถึงเพียงไหนแล้ว รู้ตัวอีกทีก็มาปรากฏอยู่บริเวณลานกว้างที่มีเวทีขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลาง
“หลงเฉิน นี่คือเวทีประลอง เป็นการประลองเพื่อช่วงชิงตำแหน่งวีรบุรุษแห่งจักรวรรดิเฟิงหมิง เจ้าสนใจที่จะเข้าทดสอบดูหรือไม่?” ซือเฟิงถามขึ้น
“ไม่สนใจ ข้าไม่ได้ชมชอบการหาเรื่องผู้อื่นไปทั่วเหมือนกับเจ้าลิงผอมนะ” หลงเฉินส่ายหน้าไปมา
“เหอะเหอะ เจ้ากล่าวมาเช่นนี้ ข้าก็ค่อยสบายใจหน่อย” ซือเฟิงพยักหน้าตอบกลับไป
