หลงเฉินสับสนในวาจาของซือเฟิง แต่เมื่อได้สบสายตาคู่นั้นของชายผู้เป็นสหาย เขาก็เข้าใจขึ้นมาได้ทันทีว่าซือเฟิงนั้นต้องการเป็นบุรุษที่มีชื่อเสียงอันดับหนึ่งแห่งจักรวรรดิเฟิงหมิงนั่นเอง
“ขอให้เจ้าคว้าธงชัยได้ละกัน” หลงเฉินกำมือชกออกไป
ซือเฟิงก็ชกกลับไปเช่นกัน “วางใจเถิด ขอเพียงไม่ต้องเผชิญหน้ากับเจ้า ข้าก็มั่นใจอย่างมากมายแล้ว”
“ข้าอยากจะบ้าตาย พวกเจ้านี่ไม่ไหวเอาเสียเลย เรื่องพวกนี้ไม่ใช่ปัญหาเลยแม้แต่น้อย เจ้าจงไปเถิด พวกเราจะตั้งตารอคอยให้ถึงเวลานั้นเอง รีบไปคว้าชัยชนะกลับมา!” เจ้าลิงผอมส่งเสียงดังเพื่อเป็นการปลุกใจ จนทำให้ผู้คนรอบข้างเดินหนีออกไป
“จำไว้นะ อีกเดี๋ยวต้องมารวมตัวกันที่นี่” ซือเฟิงตะโกนตอบกลับมาเสียงดัง
ไม่รู้ว่าพวกพ้องของเขาที่แยกตัวกันไปอย่างรวดเร็วจะได้ยินเสียงตะโกนนั้นหรือไม่ แต่ผู้คนรอบข้างก็เริ่มสลายตัวกันแล้วเช่นกัน ต่างก็เริ่มออกตามหาเป้าหมายของตนเองกันแล้ว
“ซือเฟิง การฝึกยุทธ์ของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” หลงเฉินพบว่าละแวกนั้นไร้ซึ่งผู้คนอื่นแล้ว จึงได้เอ่ยถามซือเฟิงด้วยเสียงทุ้มต่ำ
