“พี่หลง ท่านต้องไปให้ได้นะ หากท่านไม่ไป พวกเราก็จะไม่ไปเช่นกัน” เจ้าอ้วนอ้อนวอน
“เช่นนั้นก็อย่าไปเลย หาสถานที่ดื่มสุรากันเถิด” หลงเฉินยิ้มเยาะออกมา
“อย่านะท่านปู่หลง พวกเราตั้งตารอคอยกันทุกปีเชียวนะ” เจ้าอ้วนและพวกพ้องกล่าวขึ้น ใบหน้าคล้ายจะมีน้ำตาคลอที่ดวงตา น้ำเสียงอ้อนวอนคล้ายจะคุกเข่าลงกับพื้นแล้วโอบกอดเข้าไปที่ขาอ่อนของหลงเฉินอย่างให้ตายก็ไม่ยอมที่จะปล่อยมือออกเป็นแน่
“หลงเฉิน หากว่าเจ้าไม่ไปก็คงไร้ความหมาย ในขณะนี้ชายหนุ่มที่มีรุ่นราวคราวเดียวกันกับเจ้าในทั่วทั้งจักรวรรดิไม่มีผู้ใดที่จะเทียบเคียงเจ้าได้แล้ว เจ้าได้รับการยกย่องมากที่สุด เป็นบุคคลที่ถูกจับตามองว่าจะขึ้นเป็นอันดับหนึ่งเชียวนะ หากว่าเจ้าไม่ไปอาจทำให้ผู้คนมากมายสิ้นหวังก็เป็นได้!” ซือเฟิงพยายามหว่านล้อมจนถึงที่สุด
“หือ? ตั้งแต่เมื่อใดกัน ข้ามีชื่อเสียงเลื่องลือถึงเพียงนี้เชียวหรือ?” หลงเฉินกล่าวออกมาอย่างสงสัย
