หลังจากที่ได้พยายามซึมซับพลังเข้ามาได้สักพัก เขาก็ได้ชักนำพลังลมปราณฟ้าดินเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน ดารากักวายุก็ยิ่งเปล่งประกายเจิดจ่าขึ้นเรื่อยๆ จนคล้ายกับดวงอาทิตย์ดวงหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น
“ตูม”
ทันใดนั้นในชั้นของดารากักวายุที่เดิมทีนั้นเป็นดั่งดวงอาทิตย์สาดส่องจากแสงจันทรา เพียงครู่เดียวก็ได้กลับเจิดจ้าขึ้นมาด้วยตัวเอง และในเวลาเดียวกันนั้นภายในจุดตันเถียนของหลงเฉินก็ได้เกิดกลุ่มพลังเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งสาย
“ฮาฮา ในที่สุดก็ได้พบแนวทางการฝึกยุทธ์ที่ชัดเจนแล้ว”
หลงเฉินดีใจขึ้นมายกใหญ่ จากนั้นก็ได้ไหลเวียนพลังไปยังจุดที่สี่ เขาพบว่าเส้นลมปราณภายในร่างกายของตัวเองได้ถูกทะลวงไปทั่วและเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง ทั่วทั้งร่างกายเริ่มเปล่งประกายบางอย่างขึ้นมา
“ดี คงต้องพยายามต่อไป”
หลงเฉินหลับตาลงอย่างช้าๆ เริ่มต้นการทะลวงเข้าสู่พลังขั้นก่อรวมระดับที่ห้า
.
.
.
