“เจ้าสามัญชนพวกนี้ช่างบังอาจนัก คิดที่จะกินเนื้อห่านฟ้าอย่างนั้นหรือ องค์หญิงสามนั้นหาใช่บุคคลที่พวกเจ้าจะนำมาสนทนากันได้อย่างสนุกปากอย่างนั้นหรือ?”
เมื่อได้ยินเสียงของหญิงสาวผู้หนึ่งดังขึ้น เหล่าชายหนุ่มที่นั่งล้อมวงกันอยู่ก็บังเกิดความสงสัยกันถ้วนหน้า เจ้าอ้วนจึงด่าทอออกมายกใหญ่ “หญิงสาวผู้โง่เขลาที่ใดกัน แสดงตัวให้ข้าเห็นหน่อย”
ทันทีที่เจ้าอ้วนกล่าวจบ ก็ได้มีบางอย่างพุ่งผ่านสายลมขึ้นมายังชั้นบน เฉียดผ่านผู้คนมากมายจนเกิดความแตกตื่นกันระนาว
“เปรี้ยง”
โต๊ะตัวหนึ่งได้หยุดอยู่ท่ามกลางอากาศอย่างกะทันหัน หลงเฉินที่กำลังใช้มือข้างหนึ่งจับไปที่ขาโต๊ะ จากนั้นก็ตวัดแขนแล้วเหวี่ยงโต๊ะตัวนั้นให้ลอยไปยังอีกด้านหนึ่งซึ่งมีบันไดอยู่
เบื้องหน้านั้นปรากฏเป็นร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งกำลังเดินมาด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์ เห็นได้ชัดว่าโต๊ะตัวนั้นได้ถูกโยนไปยังทิศที่หญิงสาวผู้นั้นอยู่
แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดกำลังจะเกิดขึ้นเมื่อโต๊ะที่กำลังลอยเข้ามานั้นมีน้ำหนักมากเสียกว่าตัวที่นางโยนออกไปนับสิบเท่าประดุจจะหยิบยกหุบเขาลูกใหญ่อย่างไรอย่างนั้น ตัวโต๊ะนั้นยังไม่ทันมาถึงแต่กลับมีสายลมพวยพุ่งเข้ามากระทบที่ใบหน้าของนาง
