และในยามรุ่งสางของทุกวัน เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังแห่งจิตวิญญาณที่เป็นดั่งเข็มนับหมื่นเล่มทิ่มแทงเข้าที่ร่างกายจนเกิดความเจ็บปวดรวดร้าว เจ็บเสียจนเขาแทบจะล้มกลิ้งลงไปกองอยู่กับพื้น
แต่ทว่าผู้หลอมโอสถของชุมนุมผู้หลอมโอสถนั้นได้ตรวจสอบร่างกายของเขาอยู่หลายครั้ง ต่างก็บอกว่าไม่ได้มีปัญหาอันใดแล้ว เพียงแต่ยังอ่อนแออยู่ก็เท่านั้น จึงให้เขาเข้ามาตรวจอาการอยู่ต่อเนื่องเพื่อคิดหาวิธีที่จะค่อยๆ บรรเทาความรู้สึกเหล่านั้นไป
แต่โจวเหย่ายางมาที่ยังที่แห่งนี้เป็นเวลาถึงครึ่งเดือนที่แล้วก็ไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลย กลับทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้นจนไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้เขายังคงรู้สึกหวาดผวาดั่งมียมทูตหมายจะเอาชีวิตอย่างไรอย่างนั้น
พลังแห่งจิตวิญญาณในยามรุ่งสางก็เปลี่ยนแปลงจากความเจ็บปวดประดุจเข็มทิ่มแทงเป็นความร้อนดั่งเพลิงอันร้อนแรงสุมเข้ามาที่ร่างกายของเขาความรู้สึกนี้ทำให้เขาแทบอยากจะตายไปเสียดีกว่าที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปเช่นนี้ ร่างของโจวเหย่าหยางที่กำลังปรากฏต่อสายตาของหลงเฉินในขณะนี้นั้นมีช่างซูบผอมดุจไม้เสียบผี ใบหน้าเหลืองคล้ำราวกับศพเดินได้อย่างไรอย่างนั้น
