“โจวเย่าหยาง ไม่พบกันเสียนานเข้าเป็นอย่างไรบ้าง?” หลงเฉินยิ้มเยาะ ก่อนจะเดินเข้าไปกล่าวทักทายอย่างเป็นมิตร
โจวเย่าหยางที่กำลังเดินอย่างร่างที่ไร้วิญญาณอยู่นั้นก็ได้หันมาตามเสียง เมื่อพบว่าเป็นหลงเฉิน ดวงตาก็ได้เบิกกว้างขึ้นเสมือนกับได้พบเจอผีสางนางไม้ ใบหน้าขาวซีดลงอย่างเห็นได้ชัด
“หลงเฉิน……เจ้า……เจ้าจะเอาอะไรกับข้าอีก?”
“ดูจากสีหน้าของเจ้าแล้วช่างทำให้ข้าลำบากใจยิ่งนัก ข้าเพียงแต่เป็นห่วงจึงได้ถามไถ่ออกไปเช่นนั้น ในยามพลบค่ำเจ้ารู้สึกเหมือนกับพบเจอภูตผีและในยามเช้าตรู่ก็รู้สึกร้อนรนดั่งมีเพลิงสุมเข้าไปถึงจิตวิญญาณใช่หรือไม่?”หลงเฉินยังคงกล่าวต่อไปด้วยใบหน้ายิ้มเยาะ
“เจ้า……เจ้า……ทราบได้อย่างไรกัน?หรือว่าที่แท้……เป็นเจ้า?” แววตาทั้งสองข้างของโจวเย่าหยางทอประกายขึ้นมา ความแตกตื่นกำลังปะทุขึ้นมาภายในจิตใจ
ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นมาได้ว่าหลังจากที่สลบไปแล้ว หลงเฉินก็ได้ยัดโอสถหนึ่งเม็ดเข้าไปในปากของเขา
มีผู้หลอมโอสถได้กล่าวไว้ว่าโอสถเม็ดนั้นสามารถช่วยรักษาอาการบอบช้ำภายในเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ด้วยเหตุนี้จึงทำให้เขารอดพ้นจากความตายมาได้อย่างทันท่วงที
