แต่ว่าโจวเย่าหยางกลับรู้สึกว่ามบางอย่างที่ถูกซ่อนเร้นเอาไว้อยู่ จากวาจาของหลงเฉินเมื่อครู่นี้ทำให้เขานึกถึงโอสถเม็ดนั้นขึ้นมาได้ทันทีแล้วเขาก็ตะโกนขึ้นมาเสียงดังว่า
“หลงเฉิน จะต้องเป็นฝีมือของเจ้าเป็นแน่แท้ข้าขอสาปแช่งเจ้า” แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นจนไม่อาจหยุดยั้งได้
เมื่อหวนนึกถึงความทรมานที่เขาต้องพานพบในช่วงหลายวันมานี้ก็อดกลั้นความโกรธแค้นต่อหลงเฉินเอาไว้ไม่อยู่โจวเย่าหยางร้องตะโกนเสียงดังจนก้องกังวานไปทั่วทั้งบริเวณแห่งนั้น
“ผัวะ!”
แล้วจู่จู่ก็ได้มีฝ่ามือข้างหนึ่งตบเข้าไปยังใบหน้าของเขา แม้ว่าเรี่ยวแรงจะไม่ได้มีมากมายนักจนหมายจะเอาชีวิต แต่ก็มากพอที่จะทำให้ร่างนั้นลอยกระเด็นออกไปไกล
“สาปแช่ง?ข้าจะกล้ารับไว้ได้อย่างไรกัน? ต่อให้สาปแช่งข้าก็ยังไม่อาจตามเจ้าได้ทันหนึ่งในร้อยเสียด้วยซ้ำไป หลายปีมานี้เจ้าได้ลงมืออย่างโหดเหี้ยมต่อข้ามากเพียงใดกัน?”
