หลงเฉินสะบัดมือไปมาแล้วกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เกรงว่าแม้แต่ตัวของเจ้าเองก็คงจำไม่ได้โผล่หัวออกมาข้างนอกเช่นนี้จะช้าหรือเร็วก็ต้องตอบแทนกลับคืนไปอยู่ดี ขณะนี้ข้านั้นเหมือนได้กลับมาเกิดใหม่ หากไม่ตอบแทนเจ้าอย่างสาสมก็คงไม่เหมาะเสียเท่าใด?”
บนใบหน้าของโจวเย่าหยางได้ปรากฏรอยฝ่ามืออีกครั้ง แม้หลายวันมานี้เขาได้เก็บตัวเพื่อฟื้นฟูร่างกาย แต่ก็ไม่ได้ละเลยจากการจับตาดูหลงเฉินเลยแม้แต่น้อย
เมื่อหลายวันก่อนหลงเฉินได้ก่อปัญหากับองค์รักษ์ขององค์ชายแห่งจักรวรรดิต้าเซี่ยจนกลายเป็นเรื่องราวที่เล่าลือกันไปทั่วทั้งจักรวรรดิ นั่นก็เพราะว่าชายผู้นั้นเป็นถึงยอดฝีมือที่มีพลังระดับขั้นก่อโลหิตชั้นสูงที่ไม่สมควรไปต่อกรด้วยผู้หนึ่ง
ด้วยพลังในการฝึกยุทธ์ในตอนนี้ของโจวเย่าหยางย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลงเฉินเช่นกัน ส่วนในด้านสถานะของหลงเฉินที่เป็นถึงผู้หลอมโอสถ ยิ่งไม่ใช่สิ่งที่เขาจะสามารถนำตัวเองไปเปรียบเทียบได้เลย
