เมื่อนึกถึงหมอโอสถผู้ที่รักษาเขาก็ยิ่งทำให้อดเกิดความโกรธแค้นขึ้นมาไม่ได้ ทันทีที่ผู้หลอมโอสถผู้นั้นได้ทราบว่าเป็นการกระทำของหลงเฉินจึงไม่พยายามที่จะรักษาเขาด้วยวิธีที่ดีที่สุด ปล่อยให้เขาต้องทนทุกข์ทรมานกับความเจ็บปวดรวดร้าวอย่างนาน
แต่ทว่าที่โจวเย่าหยางได้กล่าวโทษหมอโอสถผู้นั้นผิดไปอย่างมหันต์ ด้วยระดับการควบคุมการใช้โอสถระดับหลงเฉินนั้นก็เพียงพอที่จะทำให้ทุกข์ทรมานถึงขั้นนั้นแล้ว และที่สำคัญนอกจากปรมาจารย์หวินฉีแล้วก็ไม่มีผู้ใดที่จะสามารถตรวจพบได้
เห็นได้ชัดว่าขุนนางหมานฮวงยังไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเชิญปรมาจารย์หวินฉีมาทำการรักษาได้อย่าว่าแต่เขาเลย แม้แต่เหล่าองค์ชายเองก็ยังไม่อาจที่จะเชื้อเชิญได้
“หลงเฉิน เจ้าต้องการสิ่งใดจึงจะยอมปล่อยข้าไปได้?” โจวเย่าหยางกัดฟันกรอด
“โจวเย่าหยางเหตุใดเจ้าถึงไม่มีความอดทนเอาเสียเลยข้าที่ถูกเจ้าทรมานมานานหลายปียังไม่เคยกล่าวถ้อยคำเช่นนี้ออกมาเสียด้วยซ้ำ ขณะนี้ถึงคราวที่ข้าจะเอาคืน เจ้าจะยอมแพ้ไปได้อย่างไงกัน ช่างไม่มีความมั่นใจเสียเลย ยังไงเสียการละเล่นต้องเป็นไปตามกฎกติกาอยู่แล้ว” หลงเฉินกล่าวออกมาอย่างเย็นชา กล่าวจบก็ได้หันกายหมายจากไป
