“หลงเฉินเจ้าจะไม่ปล่อยข้าไปจริงหรือ?”
“เจ้าคิดที่จะหลุดพ้นจากความทรมานนั้นอย่างง่ายดายอย่างนั้นหรือยกกระบี่ในมือของเจ้าพาดไปที่คอเสียเถิด ขอเพียงทนความเจ็บปวดเพียงครู่หนึ่ง จากนั้นเจ้าก็จะพบแต่ความสุขสบายแล้ว ใยต้องมาขอร้องข้ากัน”
โจวเย่าหยางเกิดโทสะขึ้นมาท่วมท้นจนตัวสั่นระริก การที่มียมทูตติดตามเพื่อหมายชีวิต ความรุ่มร้อนที่เผาผลาญไปถึงจิตวิญญาณ เขาย่อมเคยคิดที่จะใช้ความตายเพื่อเป็นการหลุดพ้นจากทุกข์ทรมานเช่นนี้อย่างแน่นอน
แต่เมื่อเวลาได้ล่วงเลยผ่านไปเขาก็เป็นเหมือนกับคนธรรมดาสามัญที่ยังต้องการที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปพยายามที่จะไขว้คว้าการมีชีวิตที่ไร้ซึ่งความเจ็บปวดอย่างมีหวัง
อยากมีชีวิตแต่ก็ทรมานเสียเหลือเกิน จะตายก็ไม่อาจที่กระทำได้ลงโจวเย่าหยางพยายามทำลายวงจรอุบาตนี้ให้หายไปโดยเร็วเสียที แต่ก็ไม่มีความหาญกล้าที่เพียงพอ การมีชีวิตอยู่ต่อไปเช่นนี้ก็รังแต่จะทำให้เขากลายเป็นบ้าเร็วขึ้นเท่านั้น
“ครืน”
โจวเย่าหยางกัดฟันแล้วคุกเข่าลงกับพื้น
“หลงเฉินข้าขอร้อง โปรดปล่อยข้าไปเถิด ข้าขอยอมแพ้แล้ว”
