เมื่อหลงเฉินเหลือบมองไปยังโจวเย่าหยางที่กำลังคุกเข่าอยู่ที่พื้นหากว่าด้วยความเป็นจริงแล้วความแค้นของหลงเฉินนั้นไม่ได้ลึกล้ำมากมาย เขานั้นเหนือกว่ากับโจวเย่าหยางหลายเท่าตัว ราวกับเห็นแมลงวี่ตัวหนึ่งก็เท่านั้น เขาไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจเสียเท่าใด
ก่อนนี้หลงเฉินนั้นถูกรังแกจากผู้อื่นมามากย่อมต้องการตอบแทนด้วยความทรมานอย่างสาสมแต่เมื่อเห็นร่างไร้วิญญาณอันน่าสลดของโจวเย่าหยางในตอนนี้ก็ทำให้ความเกลียดชังภายในใจของหลงเฉินถูกลดทอนลงไปบ้าง
ช่างประจวบเหมาะอะไรได้ถึงเพียงนี้ หลงเฉินนั้นต้องการทราบเรื่องราวบางอย่างจากปากของโจวเย่าหยาง พลันก็ลูบมือไปที่แหวนมิติแล้วใช้พลังแห่งจิตวิญญาณของตัวเองเพ่งไปที่กลางฝ่ามือทั้งสองข้างของโจวเย่าหยาง แววตาคู่คมนั้นเผยให้เห็นถึงความอาฆาตแค้นขึ้นส่วนหนึ่ง
หลงเฉินครุ่นคิดบางอย่างอยู่ครู่หนึ่ง แล้วมุมปากปรากฏรอยยิ้มอันแสนเย็นชาขึ้น บัดนี้ที่แหวนมิติ ได้ปรากฏโอสถหนึ่งเม็ดอยู่ข้างๆหลงเฉินโยนมันให้แก่โจวเย่าหยางแล้วกล่าวว่า
