“โอสถเม็ดนี้ขอมอบให้เจ้า หลังจากนี้เป็นต้นไปเจ้าอย่าบังอาจตีตัวเป็นศัตรูกับข้า ไม่เช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้าต้องเสียใจไปชั่วชีวิต”หลังจากที่ส่งโอสถเม็ดนั้นให้แก่โจวเย่าหยางหลงเฉินก็ได้หันหลังแล้วเดินจากไปทันที
เมื่อโจวเย่าหยางรับโอสถมาและพบว่าหลงเฉินได้เดินจากไปไกลจนลับตาแล้ว เขาก็ได้พยุงตัวลุกขึ้นยืนแล้วจ้องมองไปยังทางเดินที่หลงเฉินเพิ่งจะจากไปด้วยดวงตาที่หรี่เล็กลงทั้งสองข้าง
“หลงเฉิน หากไม่ให้เจ้าตายอย่างไร้ที่ฝังกลบอย่าได้เรียกข้าว่าโจวเย่าหยางอีกเลย”
เขาไม่ได้กังวลใจแม้แต่น้อยว่าหลงเฉินนั้นมอบโอสถพิษให้ นั่นเป็นเพราะว่าในบริเวณโดยรอบนั้นมีผู้คนไม่น้อยที่พบเห็นเขาและหลงเฉินถ้าหากว่าโอสถเม็ดทำให้เขาสิ้นชีพไป หลงเฉินย่อมไม่อาจที่จะสลัดหลุดจากโทษอันร้ายแรงได้อย่างแน่นอน ด้วยเหตุนี้เขาจึงวางใจได้ว่าโอสถเม็ดนี้นั้นสามารถรักษาเขาได้อย่างแน่นอน
