เช้าตรู่ของวันที่สองโจวเย่าหยางนั้นตื่นมาด้วยความแปลกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย ความรู้สึกกระปรี้กระเปร่านี้มาได้อย่างไรกันเขาหวนนึกถึงตอนที่ใช้โอสถเม็ดนั้นแล้วนอนหลับไปอย่างไม่หวั่นกลัวต่อฝันร้ายใดใดจวบจนรุ่งเช้าก็ไม่รู้สึกถึงเพลิงเผาผลาญที่จิตวิญญาณอีกแล้ว
โจวเย่าหยางยิ้มเยาะขึ้นมาภายในใจ: หลงเฉิน เจ้ารอข้าก่อนเถิดเมื่อใดที่ข้ากลับมาแข็งแกร่งดังเดิมจะหมายเพื่อเอาชีวิตเจ้าในทันที เมื่อถึงเวลานั้นผู้ที่ต้องเสียใจก็คือเจ้าเอง
หลงเฉินแสยะยิ้มออกมาเมื่อตรวจสอบภาวะหลังจากที่โจวเย่าหยางกินโอสถเม็ดนั้นไปแล้ว: ช่างไม่เห็นความสำคัญของการมีชีวิตอยู่อย่างสงบสุขเอาเสียเลย เดิมทีข้านั้นคิดจะไว้ชีวิตเจ้าอยู่แล้ว แต่น่าเสียดายที่เจ้ากลับอยากหาที่ตายเสียเอง
“พี่หลง?”
ในระหว่างที่หลงเฉินกำลังเดินอยู่ทันใดนั้นก็ได้มีเสียงเรียกนามของเขาขึ้นมา
เมื่อหลงเฉินหันกลับไปมองก็ได้พบเจ้าอ้วนยืนอยู่จากความช่วยเหลือของหลงเฉินทำให้เจ้าอ้วนสามารถเข้าสู่พลังขั้นก่อรวมระดับที่สามได้แล้ว เจ้าอ้วนในตอนนี้เริ่มฝึกยุทธ์ได้แล้วจึงทำให้ร่างกายที่ใหญ่โตอยู่แล้วนั้น กลับใหญ่มากขึ้นกว่าเดิมอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
