อาหมานเองก็สัมผัสได้ถึงขุมพลังอันหนาแน่นบริเวณฝ่ามือและหัวไหล่ของเขา จึงลองฟาดฝ่ามือออกไปยังทิศทางหนึ่ง
“ตูม”
คลื่นพลังหมัดอันทรงอานุภาพได้เหวี่ยงรอบบรรยากาศจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นควันคละคลุ้งไปทั่วทั้งสี่ทิศ รอบห้องเกิดรอยแตกร้าวเป็นระแหงเผยให้เห็นแสงแห่งจันทราสาดความเจิดจ้าเข้ามาที่เพดานด้านบน
“ช่างเป็นการปะทุที่รุนแรงเสียจริง”
หลงเฉินไม่คาดคิดว่าพลังจะมหาศาลถึงเพียงนี้มาก่อน แค่แรงลมจากคมหมัดก็สามารถทำให้เกิดความน่าหวาดกลัวได้ถึงเพียงนี้ หากว่าต้องหมัดเข้าไปอย่างเต็มแรง ไม่อยากจะคิดเลยว่าร่างเนื้อจะตกอยู่ในสภาพเช่นไรกัน?
ใบหน้าของอาหมานในตอนนี้กลับตกตะตึงเสียยิ่งกว่า เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าเขาจะมีพลัง และยังสามารถใช้ออกมาได้อย่างมหาศาลถึงเพียงนี้
หลงเฉินทำการตรวจสอบจุดตันเถียนของอาหมานอีกครั้งก็พบว่าลมปราณภายในจุดตันเถียนนั้นยังมีการไหลเวียนอยู่เล็กน้อย
“อาหมาน เจ้ากลับไปพักก่อนเถิด และจงจดจำสิ่งที่ข้าได้สอนเจ้าไปให้ดี ไม่ว่าจะเหนื่อยยากเพียงใดก็จงตั้งใจฝึกฝน อย่าได้แอบเกียจคร้านเชียวล่ะ” หลงเฉินกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจัง
