เดิมทีจุดตันเถียนของอาหมานนั้นเป็นดั่งสายธารที่แน่นิ่ง แต่เพียงพริบตาเดียวก็ได้กลายเป็นคลื่นมหาสมุทรที่โหมกระหน่ำอย่างรุนแรง
“อาหมาน เจ้าควบคุมจุดตันเถียนได้แล้ว?” หลงเฉินเกิดความยินดียิ่งนัก
“ไม่ใช่ ข้าเองก็ยังไม่ทราบว่าเกิดอันใดขึ้นเหมือนกัน?” ลมปราณภายในร่างของอาหมานเกิดการปะทุขึ้นมาด้วยพลังอันมหาศาลจนทำให้เขาตกใจจนแน่นิ่งไปเลย
“ไม่ต้องกลัว เพียงแค่จดจำเส้นทางการไหลเวียนนี้เอาไว้ก็เพียงพอแล้ว”
หลงเฉินเหนื่อยล้าเต็มทีจนคร้านที่จะอธิบายรายละเอียดของแต่ละจุด อย่างไรเสียอาหมานก็คงไม่อาจจดจำได้อยู่ดี คงทำได้เพียงให้เขาใช้ความรู้สึกในการจดจำ
พลังแห่งจิตวิญญาณได้ชักนำจุดตันเถียนของอาหมานจนไหลเวียนพลังเข้าไปยังมือและไหล่ได้ ในการคาดการณ์ของหลงเฉินคิดเอาไว้ว่าคงจะสามารถเดินได้เพียงทีละน้อย เพื่อให้เกิดการหมุนเวียนเริ่มเคยชินและชัดเจนขึ้นไปอย่างช้าๆ
แต่ก็ไม่ทรบว่าด้วยเหตุใดพลังจากจุดตันเถียนของอาหมานจึงได้เข้าไปสถิตอยู่ที่มือและไหล่ของอาหมานประดุจมีฝูงม้าหลุดจากคอกอย่างไรอย่างนั้น หลงเฉินเองก็ไม่อาจที่จะควบคุมขุมพลังที่ทะลักออกมาอย่างมหาศาลนี้เอาไว้ได้
