หลงเฉินแทบจะกล่าวอันใดไม่ออก “จะหมุนไปทางใดก็ได้ ขอเพียงแค่ทำให้มันหมุนก็พอแล้ว”
เมื่อหาตำแหน่งของจุดตันเถียนพบแล้ว แต่อาหมานก็ยังคงไม่อาจจะหมุนเวียนจุดตันเถียนได้อยากใจนึกคิดคล้ายกับว่ามันไม่ใช่ของเขาอย่างไรอย่างนั้น มันหยุดนิ่งไร้ซึ่งการขยับเขยื้อน
“ไม่ไหว เจ้ายังมีความจดจ่อไม่มากพอ หลับตาของเจ้าลงเสีย แล้วลองใหม่อีกครั้ง”
หลงเฉินกล่าวออกมาเมื่อไม่อาจที่จะทนดูต่อไปได้อีก หลังจากนั้นไม่นานนักจุดตันเถียนของอาหมาน ก็เริ่มเกิดการเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ ถึงไม่อาจจะเรียกว่าการควบคุมจุดตันเถียน แต่ก็ยังดีที่หาพบด้วยตัวเองจนได้ อาหมานตั้งใจควบคุมเส้นทางการไหลเวียนที่จุดตันเถียนจนสำเร็จ ทำให้หลงเฉินผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก
“ดี ลองอีกครั้ง ข้าจะใช้พลังแห่งจิตวิญญาณช่วยดึงสภาวะของลมปราณที่จุดตันเถียน เจ้าต้องจดจำถึงเส้นทางเหล่านั้นเอาไว้ให้ดี”
เมื่อกล่าวจบแล้วหลงเฉินก็เริ่มหมุนเวียนพลังแห่งจิตวิญญาณของเขา จุดตันเถียนของอาหมานได้รับการชักนำจากพลังแห่งจิตวิญญาณของหลงเฉินจนเกิดพลังปะทุขึ้นมาขุมหนึ่ง
