การไหลเวียนของพลังแห่งจิตวิญญาณก็เริ่มไหลเข้าไปยังจุดตันเถียนของอาหมาน เป็นเพราะความเชื่อมั่นของอาหมานที่มีต่อหลงเฉินจึงทำให้เขาคลายความกังวลใจไปได้ทั้งหมด หลงเฉินนั้นสามารถที่จะส่งผ่านพลังเข้าไปได้อย่างง่ายดาย รอคอยจนเมื่อพลังแห่งจิตวิญญาณได้เข้าไปภายในจุดตันเถียนของอาหมาน
แต่อีกหนึ่งอุปสรรคในตอนนี้ก็คืออาหมานไม่ทราบว่าสมควรจะยับยั้งการไหลเวียนพลังให้เหมาะสมอย่างไร แต่ทว่าอย่างน้อยก็สามารถค้นหาตำแหน่งของจุดตันเถียนของตัวเองได้แล้ว
“ครั้งนี้ก็หาจุดตันเถียนเจอแล้ว ต่อไปก็มาเข้าสู่สำนึกของจุดตันเถียนกัน”
“อะไรคือสำนึกของจุดตันเถียน?”
“นั้นก็คือการใช้ความคิดของเจ้าในการไหลเวียนจุดตันเถียนของเจ้าเอง”
“อันใดคือการใช้ความคิดกัน?”
หลงเฉินสูดลมหายใจเข้าลึกเฮือกหนึ่ง คำถามทั้งสองของอาหมานนั้นช่างทำให้หลงเฉินแทบจะลมจับแล้วล้มตึงไปในทันที แต่ก็ยังคงอดกลั้นเอาไว้แล้วกล่าวออกมาว่า “นำพาสภาวะแห่งความคิดทั้งหมดสู่การจดจ่อไปรวมกันอยู่ที่จุดตันเถียน”
“ออ แล้วหลังจากนั้น?”
“ลองทำให้มันหมุนไปมาดู”
“ให้หมุนตามเข็ม? หรือว่าหมุนทวนเข็ม?”
“……”
