ที่หน้าประตูถูกคุ้มกันด้วยองครักษ์ของจักรวรรดิต้าเซี่ยอยู่หลายสิบคน หลงเฉินได้แต่ส่ายหน้าไปมาด้วยความหมดหวัง คงจะยากเกินไปที่จะลักลอบเข้าไปในยามกลางวันเช่นนี้ คงจะทำได้แค่ปล่อยผ่านความอยากรู้นี้ให้สายลมพัดผ่านไปเสียแล้ว
“ฉู่เหยา ข้าต้องกลับไปเตรียมการเพื่อปลดผนึกจุดตันเถียนของเจ้าก่อน” หลงเฉินกล่าว
ดวงตาคู่งามของฉู่เหยาก็ได้ทอประกายแห่งความเสียดายขึ้นมา แต่ก็ทำได้เพียงพยักหน้าไปมาอย่างว่าง่าย
หลังจากที่ทั้งสองได้แยกจากกัน หลงเฉินก็ได้กลับมายังจวนแต่ทันทีที่เพิ่งจะเข้ามาถึงประตูใหญ่ก็ได้ยินเสียงตะโกนด้วยความดีอกดีใจดังขึ้นมา
“พี่หลง”
จะเป็นผู้ใดไปไม่ได้นอกจากมนุษย์ที่สูงใหญ่กว่าคนธรรมดาอย่างอาหมาน เขากำลังมองมาที่หลงเฉินอย่างดีใจจนถึงที่สุด
หลงเฉินเองก็รู้สึกยินดีไม่น้อยที่อาหมานมีสีหน้าที่ดีขึ้นมากแล้ว ที่ยินดีเสียยิ่งกว่านั้นก็คือรูปร่างของอาหมานที่ไม่ใช่สภาพผอมเหลือแต่กระดูกเหมือนเช่นเคยแล้ว
ตอนนี้ร่างกายของเขาเผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่ใหญ่และรวมกันเป็นก้อนๆ อีกทั้งผิวพรรณก็พบเห็นการไหลเวียนของโลหิตได้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น
