“องค์ชายสี่?” หลงเฉินฉงนสงสัยขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ใช่ว่าองค์ชายสี่นั้นเป็นพวกที่ชอบเก็บตัวอย่างนั้นหรอกหรือ อีกทั้งยังไม่แก่งแย่งชิงดีกับเหล่าองค์ชายคนอื่น แล้วจะมาอยู่กับองค์ชายต้าเซี่ยได้อย่างอย่างไรกัน?
“เขาได้ทำการเปลี่ยนแปลงหน้าตาเหมือนกับพวกเราเช่นกัน แต่ที่นิ้วมือของเขานั้นยังคงสวมแหวนวงหนึ่งเอาไว้ เขาคงจะลืมถอดมันออกก่อนเสียกระมัง แหวนวงนั้นเป็นแหวนหยกสลักลายมังกรที่เขาได้สวมเอาไว้อยู่เป็นประจำ ภายในนั้นมีการแกะสักลายดอกไม้ที่พิเศษเฉพาะอยู่ด้วย ข้าจึงจดจำได้แม่นยำ” ฉู่เหยากล่าวต่อ
ฉู่เหยามีฐานะเป็นถึงองค์หญิง ที่ตามปกติแล้วควรจะเสแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นสิ่งใด แต่ว่าเรื่องที่เกี่ยวกับพระราชวังและองค์ชายแต่ละคนกลับได้ทำการจดจำเอาไว้เป็นอย่างดี เพียงกวาดตามองเพียงครั้งเดียวก็บอกได้ว่าเป็นองค์ชายสี่
องค์ชายสี่ถึงกับต้องแปลงกายด้วยอย่างนั้นหรือ? หลงเฉินรู้สึกประหม่าขึ้นมา เขามองซ้ายขาวเพื่อหาวิธีหลบเลี่ยงเข้าไปด้านในเหลาสุรานั้น อยากจะรู้เสียเหลือเกินว่าพวกเขานั้นมีเรื่องอะไรกัน
