เมื่อหลงเฉินเปิดม้วนหนังปีศาจออก ภายในนั้นเผยให้เห็นจุดสีแดงทั้งเก้าจุด หลงเฉินเริ่มเข้าสู่ห้วงแห่งความคิดอีกครั้งเพื่อพิจารณาจุดทั้งเก้าที่ได้ถูกจัดวางอย่างไร้ระเบียบ
อีกทั้งยังไม่มีเครื่องหมายอื่นใดแสดงให้เห็น หลงเฉินกวาดสายตามองเข้าไปอย่างละเอียดในระหว่างจุดทั้งเก้านั้น เขามั่นใจอย่างยิ่งว่าจะต้องมีการเชื่อมต่อบางอย่างที่ยังไม่อาจทราบได้
“นี่สมควรที่จะเป็นตำแหน่งที่ตั้งทั้งเก้าจุด”
หลงเฉินครุ่นคิดอยู่สักพักใหญ่จึงค่อยได้คำตอบออกมา เขาวาดภาพของจุดต่างๆ บนร่างกายมากมายขึ้นในสมองผนวกเข้ากับการจดจำที่ยอดเยี่ยมของจุดทั้งเก้า จนในที่สุดก็พอที่จะแน่ใจขึ้นมาบางอย่าง หากเป็นผู้อื่นต่อให้ต้องตายไปก็คงคิดไม่ออกอยู่ดี
“หรูหลี่เหยา (入离耀หลุดจากทางสว่าง) หรงฮุ่ยหมิง (融慧明ถลำเข้าสู่ความกระจ่าง)……ชงชวีฉือ (冲曲池สู่แอ่งอันคดเคี้ยว) เข้าสู่จุดเล่ากง (劳宫จุดใจกลางฝ่ามือ) อย่างนั้นหรือ?”
*(劳宫) จุดใจกลางฝ่ามือ โดยใช้หลักบนเส้นบนฝ่ามือ เส้นที่เวลางอนิ้วแล้วชนพอดี
