จากนั้นเขาก็เริ่มไหลเวียนลมปราณภายในจุดตันเถียนจนก่อเกิดพลังอันร้อนรุ่มที่หนาแน่นขึ้นมากลุ่มหนึ่ง หลงเฉินตะโกนออกมาเสียงดังก่อนที่จะฟาดออกไปหนึ่งฝ่ามือ
“ตูม”
เบื้องหน้าของหลงเฉินที่มีต้นไม้ใหญ่ขนาดหนึ่งคนโอบล้อมได้กระเด็นลอยออกไป หลังจากที่เกิดเสียงดังสนั่นต่อเนื่องขึ้นมาหลายรอบ
“ตุบ”
ต้นไม้ใหญ่ลอยกระเด็นออกไปเสมือนเป็นเพียงศิลาก้อนหนึ่งแล้วตกลงบนพื้นดินจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ ฉู่เหยาได้แต่ยืนอึ้งไปอยู่ครู่ใหญ่ นี่ใช่ฝ่ามือเมฆาเพลิงที่นางคุ้นเคยอย่างนั้นหรือ?
เมื่อมองไปยังที่ที่ต้นไม้ใหญ่นั้นตกอยู่ในที่ไกลออกไป กลับพบว่ามันแหลกละเอียดเป็นเศษเล็กเศษน้อย นี่คือความพิเศษของฝ่ามือเมฆาเพลิง หลงเฉินพยักหน้าอย่างเป็นสัญญาณที่ดี ไม่เพียงแต่เป็นทักษะยุทธ์ขั้นสูงระดับมนุษย์ แต่ยังเป็นพลังในการต่อสู้ก็ยังแข็งแกร่งจนน่าหวาดกลัวอีกด้วย
หลงเฉินมองไปยังใบหน้าที่ออกอาการแตกตื่นอย่างเห็นได้ชัดของฉู่เหยา ก็ทำให้เขาเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมาวูบหนึ่ง พลันก็ชักนำมืออันขาวผ่องของฉู่เหยาแล้วดึงเข้ามา
“ฉู่เหยา ข้าขอลองตรวจสอบร่างกายของเจ้าดูสักหน่อยได้หรือไม่”
.
.
