เมื่อถึงแก่เวลาอันสมควรแล้ว หลงเฉินถูกไล่ออกมาจากห้องด้วยหัวสมองที่ผุดคำถามขึ้นมามากมายมหาศาลจนนับไม่ถ้วนที่ไม่ได้ถามออกไป
ดูเหมือนว่าการมาของหญิงสาวผู้บ้าคลั่งผู้นั้นคงจะไม่ใช่ความบังเอิญ แต่หากเป็นการปรากฏตัวอย่างจงใจ นางคิดที่จะทำอะไรกันแน่?
บุตรสาวของปรมาจารย์หวินฉี? แต่ว่าปรมาจารย์หวินฉีอายุขัยก็มากพอตัวแล้ว มีความเป็นไปได้ที่จะเป็นเช่นนั้นได้น้อยมาก
แต่ต่อให้เรื่องราวต่างๆ จะเป็นจริงขึ้นมา นางก็สมควรที่จะมีความเยือกเย็นสักหน่อย สตรีที่มีความจองหองหยิ่งผยองเช่นนั้นจะมีผู้ใดทนทานไหว
หรือจะเป็นไปได้ว่าปรมาจารย์หวินฉีเก็บงำความลับอย่างอื่นเอาไว้อีก? คงจะไม่ได้เป็นบุตรสาวลับลับของเขาหรอกนะ?
แต่จะคิดเช่นนั้นก็ไม่ถูกต้อง บุตรสาวลับของหวินฉีแต่กลับไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอันใดกับภรรยาอันเป็นที่รักของเขาเลยแม้แต่น้อย เป็นไปไม่ได้ที่จะสามารถคล้ายคลึงกันได้ถึงเพียงนั้น
ความเหนื่อยล้าที่จะจัดการกับความสงสัยเหล่านั้นได้คืบคลานเข้ามา หลงเฉินคร้านที่จะคิดต่อไปแล้ว ถึงแม้ว่าปรมาจารย์หวินฉีอาจไม่ได้คิดที่จะปองร้ายเขา แต่ถึงอย่างไรก็ระวังเอาไว้หน่อยเป็นดี
จากนั้นหลงเฉินก็ได้เดินออกมาตามทางเดินไปยังห้องโอสถทันที
