“สามัญชนนี่บังอาจยิ่งนัก หาญกล้ามาขว้างรถม้า รนหาที่ตาย”
เสียงดังกังวานได้ดังขึ้นมากึกก้องไปทั่วบริเวณ จากนั้นก็ได้มีแส้เส้นหนึ่งหวดผ่าสายลมเข้ามา พุ่งตรงเข้ามาที่หลงเฉิน
แส้ยาวนั้นกวัดแกว่งอย่างรวดเร็วจนน่าพิสดารอย่างยิ่ง ส่วนปลายของมันผูกด้วยปลายเหล็กแหลมของหอก คิดไม่ถึงว่าจะเป็นแส้ของผู้ฝึกยุทธ์ หากเป็นหลงเฉินผู้นี้อย่างไรเสียก็สามารถหลบพ้นได้อยู่แล้ว แต่บัดนี้กลับอุ้มเด็กหญิงเอาไว้ด้วยจึงไม่อาจเคลื่อนไหวร่างกายได้อย่างสะดวกนัก
หากคิดจะหลบไปตอนนี้ก็ไม่ทันการณ์เสียแล้ว เขาจึงสวมกอดเด็กหญิงเอาไว้ในอ้อมแขนแล้วทำการไหลเวียนพลังลมปราณออกมาเพื่อเป็นเกราะคุ้มกันร่างกายเอาไว้ เขาตั้งท่าเตรียมสะบัดแขนออกเพื่อรับแส้ที่กำลังพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วดุจม้าพยศ
ทันใดนั้นเองก็ได้มีเงาร่างขนาดใหญ่เข้ามาขวางอยู่เบื้องหน้าของหลงเฉิน
“ผัวะ”
เสียงหนึ่งดังขึ้นมาปะทะกับร่างยักษ์ที่อยู่เบื้องหน้าของหลงเฉิน เขาเงยหน้าแล้วพบว่าอาหมานกำลังกัดริมฝีปากเอาไว้แน่น แผ่นหลังหยุดการเคลื่อนไหวของแส้นั้นเอาไว้ได้ก่อน
“ตูมเพียะเพียะ”
