หลงเฉินที่กำลังดื่มสุราอย่างรื่นรมย์อยู่นั้นกลับมีสีหน้าที่เย็นชาขึ้นมาในทันทีเส้นโลหิตบนฝ่ามือคล้ายจะปูดจนปริแตกออกมาด้านนอกอย่างไรอย่างนั้น
ความเหิมเกริมที่คุ้นเคยอีกทั้งน้ำเสียงที่แสนจะคุ้นหูเป็นอย่างยิ่ง รู้สึกถึงความเกลียดชังเข้ากระดูกกับผู้ที่กำลังมาเยือนบรรยากาศรอบตัวของหลงเฉินได้แปรเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วจนทำให้พวกพ้องต่างสร่างเมาไปตามกัน
“พี่หลง เป็นไรไปหรือ?” เจ้าอ้วนถามขึ้นเมื่อเห็นรังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากแววตาของหลงเฉินราวกับอสูรกายร้ายกาจตนหนึ่ง
“ไม่เป็นไร อีกสักครู่หลังจากที่คนผู้นั้นมาถึงให้พวกเจ้าช่วยแสดงท่าทางรังเกียจเขาตามข้า เพื่อเป็นการร่วมเฉลิมฉลองให้แก่ซือเฟิงด้วยกิจกรรมนี้” หลงเฉินตอบ
เมื่อเหล่าพวกพ้องได้ยืนเช่นนั้นต่างก็ทราบว่าหลงเฉินคิดที่จะก่อเรื่องด้วยฤทธิ์สุราที่ยังไม่ทันสร่าง ระยะหลังมานี้พวกเขาถูกหมอบหมายจากตระกูลให้พยายามที่จะสานสัมพันธ์อันดีกับหลงเฉินให้มากยิ่งขึ้น ฉะนั้นโอกาสดีเช่นนี้มีหรือที่จะปล่อยให้ผ่านไปได้
“พี่หลง ท่านรอดูได้เลย” เจ้าลิงผอมตบไปที่หน้าอกของเขาอย่างหนักแน่น
