เสียงฝีเท้าย่างก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เริ่มปรากฏเป็นร่างชายวัยยี่สิบกว่าปีที่สวมหมวกรูปทรงแปลกประหลาดใบหนึ่งบนศีรษะ ดวงตาที่อยู่ในเงาหมวกมีขนคิ้วเลขแปด(八) ไขว้กันอยู่ แววตานั้นกราดมองมายังกลุ่มคนเบื้องหน้าของเขา
หลงเฉินไม่ได้หันกลับไปมองแต่อย่างใดรวมทั้งอาหมานก็เช่นกัน แผ่นหลังของทั้งสองจึงได้หันไปให้แก่ผู้ที่เพิ่งมาเยือน
หลังจากที่คนผู้นั้นได้ขึ้นมาถึงชั้นบนสุดเขามาพร้อมกับชายหนุ่มอีกหนึ่งคนที่กำลงมีสีหน้าลำบากใจอยู่ทางด้านหลัง ชายหนุ่มผู้นั้นก็คือเถ้าแก่ของเหลาสุราแห่งนี้นั่นเอง
“ให้พวกเขาไสหัวออกไปให้หมด ไม่เช่นนั้นก็รับผิดชอบผลที่จะเกิดขึ้นมาก็แล้วกัน”ชายหนุ่มผู้นั้นกล่าวขึ้น บนใบหน้าเต็มไปด้วยความหยิ่งยโสโอหัง ท่าทางวางมาดเสียใหญ่โต เขาไม่ได้สังเกตเห็นหลงเฉินที่ได้นั่งอยู่ตรงนั้นเลยแม้แต่น้อย
เห็นได้ชัดว่าวาจานั้นได้สื่อว่าเขาต้องการให้เถ้าแก่เหลาสุราไล่คนพวกนี้ออกไป ราวกับว่าหากให้เขาเป็นผู้ขับไล่ด้วยตนเองจะเป็นการทำให้สถานะของเขาตกต่ำลงอย่างไรอย่างนั้น
“โอ๊ย!พวกเจ้าเห็นหรือไม่ มีผู้ที่มีอะไรงอกเงยจากศีรษะออกมาด้วยล่ะ!!” เจ้าลิงผอมหันไปกล่าวต่อเจ้าอ้วนอย่างแผ่วเบา
