ถึงแม้ว่าจะเรียกว่าเป็นการส่งเสียงที่แผ่วเบา แต่ทว่าเสียงนั้นกลับทำให้คนทั้งหมดในบริเวณนี้พอที่จะได้ยินทุกคำทุกพยางค์เช่นกัน
หลงเฉินแสยะยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยเบื้องหน้าของชายหนุ่มผู้ที่สวมหมวกรูปทรงแปลกประหลาดกำลังมีบางอย่างยื่นยาวออกมาเดิมทียังไม่มีผู้ใดที่สังเกตเห็น แต่ว่าเมื่อเจ้าลิงผอมได้เอ่ยทักขึ้นมาเช่นนั้น มันก็ช่างดูคล้ายกับ——มากเสียจริง
“เหอะ!ไม่เห็นมีอันใดให้น่าตื่นตกใจถึงเพียงนั้น น่าจะเป็นเพราะบิดาของเขาได้กระทำเรื่องฉาวโฉ่มากจนเกินไปจึงได้ถูกผู้คนสาปแช่ง” เจ้าอ้วนมองไปที่ชายหนุ่มผู้นั้นคราหนึ่ง แล้วก็หันกลับกล่าวตอบเจ้าลิผอมอย่างไม่แยแส
“ยังไงเล่า?” เจ้าลิงผอมแสร้งแสดงท่าทีสงสัย
“โง่เสียจริง เจ้าไม่เคยได้ยินผู้อื่นด่าทอกันหรอกหรือว่าข้าจะสาปแช่งบุตรของเจ้าให้มีบางอย่างงอกเงยขึ้นมาบนศีรษะเป็นพวง?”
“โอย พี่ท่านช่างความรู้รอบตัวสูงส่งยิ่งนัก ต้องขอคำชี้แนะแล้ว” เจ้าลิงผอมโค้งคำนับลงด้วยความนับถือ
