เถ้าแก่เหลาสุราที่ติดตามขึ้นมาเริ่มเปลี่ยนสีหน้าเมื่อพบว่าพวกพ้องของหลงเฉินได้พูดวาจาฉีกหน้าชายหนุ่มผู้นั้น ใบหน้าของเขาขาวซีดลงราวกับว่าไร้โลหิตไหลเวียนไปแล้วอย่างไรอย่างนั้นจึงรีบส่งสายตาอ้อนวอนไปทางซือเฟิง
น่าเสียดายที่เถ้าแก่เหลาสุรานั้นไม่ได้มีความสนิทสนมกับซือเฟิงอย่างมากมายถึงเพียงนั้นซือเฟิงทำทีท่าไม่สนใจใยดีราวกับมองไม่เห็นสายตาวิงวอนคู่นั้น
ชายหนุ่มคิ้วเลขแปดผู้นั้นมีสีหน้าเย็นชาขึ้นมาแล้วจ้องไปที่เจ้าอ้วน “เจ้าหมูโสโครก พวกเจ้ารนหาที่ตายอย่างนั้นหรือ!?”
เจ้าอ้วนส่ายหน้าไปมาแล้วกล่าว “พี่น้อง ดูไปที่หน้าตาบูดบึ้งของเจ้าสิ ต่อให้ข้าดูดวงชะตาไม่เป็นก็ยังพอที่จะทราบได้ว่าหากไม่ใช่บิดาสิ้นไปก็คงจะเป็นมารดาที่สิ้นแทน เจ้าจะมาดื่มกินในเวลาเช่นนี้น่าจะไม่เหมาะเท่าไรนะ”
“ใช่แล้ว ช่างอกตัญญูเสียจริง”
“ลูกหลานเช่นนี้ ไม่สู้เขียนป้ายบูชาไว้บนกำแพงเสียแต่เนิ่นๆ หรอกหรือ”
“อย่าได้กล่าวมากไปกว่านี้เลย เจ้าไม่เห็นตัวสั่นเทาของเขาหรืออย่างไร?หากยังคงกล่าวต่อไปเกรงว่าถ้าเป็นลมล้มชักแล้วฟองขาวฟอดเต็มปากขึ้นมา พวกเราจะดื่มสุรากันต่อไปได้อย่างไร จริงไหม?”
