ภาพที่ปรากฏขึ้นมาเบื้องหน้าของหลงเฉินทำให้เขาสาดความเย็นยะเยือกออกไปทั่วบริเวณ เขาหันไปพบใบหน้าของเจ้าของแส้ยาวนั้นได้อย่างชัดเจนก่อนจะพบว่ารถม้ากำลังขับออกไป
แต่ก็ไม่วายยังมีเสียงดังเหอะเล็ดรอดออกมาจากรถม้าคันนั้น เห็นได้ชัดว่าเจ้าของแส้ยาวตกใจกับการปรากฏตัวของอาหมาน แต่เขาก็ไม่ได้หยุดดูแต่อย่างใด
“อาหมาน เจ้าไม่เป็นไรนะ” หลงเฉินถามอาหมานด้วยสายตาห่วงใย แต่ในใจกลับมีโทสะปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง
“พี่หลง ข้าไม่เป็นไร ตั้งแต่เล็กจนโตนั้นข้าถูกทุบตีจนผิวหนังด้านหนามานานแล้ว” อาหมานกล่าวออกมา
อาภรณ์ด้านหลังของเขาฉีกขาดรุ่งริ่งเผยให้เห็นแผ่นหลังที่กว้างใหญ่กำลังมีสายโลหิตไหลอาบเป็นทางยาวลงมาจากบาดแผลที่เหวอะหวะน่ากลัว
จากนั้นก็มีหญิงสาวผู้หนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างร้อนรนพุ่งเข้าโอบอุ้มเด็กหญิงเอาไว้ทั้งน้ำตา แล้วก็หันมากล่าวขอบคุณหลงเฉินและอาหมานอย่างรีบร้อน
อาหมานยิ้มกว้างอย่างใสซื่อ หลงเฉินก็ได้กล่าวปลอบขวัญทารกหญิงอยู่สักครู่หนึ่งแล้วจึงค่อยๆ เดินจากออกมา
