หลงเฉินพยายามเก็บความรู้สึกโกรธแค้นนี้เอาไว้ให้ลึกถึงก้นบึ้งหัวใจ ไม่อาจยอมรับได้ว่าในเขตตัวเมืองที่มีคนพลุกพล่านอยู่มากมายเช่นนี้ยังใช้แส้ฟาดฟันผู้อื่นได้อย่างหน้าตาเฉย ข้าก็อยากจะดูสักหน่อยว่าเจ้ามีขนงอกเงยในสมองหรืออย่างไรกัน?
ถึงแม้บาดแผลของอาหมานจะมีโลหิตไหลรินออกมาจนเป็นที่น่าตกใจ แต่ว่าบาดแผลยังเป็นเพียงแค่ผิวชั้นนอกเท่านั้น ไม่ได้ลึกจนแสนสาหัสแต่อย่างใด
หลงเฉินรู้สึกตื่นตกใจถึงความน่ากลัวของแผ่นหลังของอาหมาน คนที่ลงมือนั้นถือได้ว่ามีพลังอันแข็งแกร่งแล้ว ยังทำอันตรายอาหมานได้เพียงแค่ผิวชั้นนอกเท่านั้น
ในระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังเดินกลับจวน ทันใดนั้นท้องของอาหมานก็เกิดเสียงร้องโครมครามทะลุออกมาประดุจเสียงฟ้าร้องในค่ำคืนที่ฝนตกหนักอย่างไรอย่างนั้น หลงเฉินเองก็สะดุ้งโหยง ไม่เคยได้ยินเสียงท้องร้องของผู้ใดดังเท่านี้มาก่อน หลงเฉินหยุดอยู่ข้างทางที่มีร้านซาลาเปาตั้งอยู่ กลิ่นหอมจากก้อนแป้งชิ้นกลมกำลังโชยพัดผ่านมาเตะเข้าที่จมูกของทั้งสอง
อาหมานทอสีหน้าขวยเขินออกมาแล้วกล่าว “พี่หลง ข้าไม่หิว”
“ไม่เป็นไร ข้าหิวแล้ว ไปหาอะไรรองท้องกันก่อนเถิด”
