หลงเฉินเดินนำอาหมานมาจนถึงภายในร้านซาลาเปา เขาเลือกโต๊ะที่ตั้งอยู่ไม่ไกลแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ หลงเฉินโยนเหรียญทองเหรียญหนึ่งให้แก่เถ้าร้าน “นำเปาจื่อ (ซาลาเปา包子) ทั้งหมดที่พวกเจ้ามีอยู่ออกมาให้หมด”
“พี่หลง ข้าไม่หิวจริงๆ เออ ความจริงแล้วข้าทานแค่ข้าวเปล่าก็เพียงพอแล้ว” อาหมานกล่าวออกมาอย่างร้อนรน
เพราะว่าจากที่ผ่านมาหลายต่อหลายครั้งที่เหล่าผู้คนใจดีได้ให้ข้าวน้ำแก่เขา แต่ก็ได้ตัดความสัมพันธ์ลงอย่างไม่อาจทนไหว อาหมานกลัวว่าจะเป็นการซ้ำแผลเก่ารอยเดิมนั้นอีก
“อาหมาน เจ้าช่วยรับแส้แทนข้า เจ้าก็เป็นดั่งพี่น้องของข้า หลงเฉินผู้นี้ก็จะรับแส้ให้เจ้าด้วยเช่นเดียวกัน ดังนั้นจากนี้ไปจงอย่าได้กล่าวเช่นนี้ออกมาอีก อย่าได้กล่าววาจาที่ไม่สมควรออกมาอีก” หลงเฉินกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงดุเล็กน้อย
กับคนที่เพิ่งจะพบพานกันได้เพียงครู่เดียวกลับพลีกายเข้ามารับแส้แทนผู้อื่นได้ บุคคลเฉกเช่นนี้ย่อมคุ้มค่าแล้วที่จะให้หลงเฉินยอมรับเป็นพี่น้อง
“พี่หลง……ข้า……”