ทันใดนั้นอาหมานร่ำไห้ออกมา น้ำตานองไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง นับตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่ได้ขนาดนี้นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากคนแปลกหน้า เป็นครั้งแรกที่มีคนดีต่อเขาถึงเพียงนี้
“พี่น้องของข้า อย่าได้ร้องอีกเลย หลังจากนี้เราทั้งสองจะหลั่งแต่หยาดเหงื่อและหยาดโลหิต การหลั่งน้ำตาเป็นการกระทำของคนที่มีแต่ความขลาดเขลาเท่านั้น” หลงเฉินตบเข้าไปที่ไหล่กว้างของอาหมานแล้วกล่าว
“ได้ พี่หลง ข้าจะเชื่อฟังท่าน ท่านจะให้ข้าทำอะไร ข้าก็จะทำตามเช่นนั้น” อาหมานเช็ดน้ำตาอย่างรวดเร็วแล้วกล่าว
เมื่อได้ยินเช่นนั้นหลงเฉินกลับคิดว่าอยากให้เขามีความคิดเป็นของตนเองเสียบ้าง แต่ว่าเมื่อคิดถึงการทำให้บ่อน้ำกลับกลายเป็นปล่องไฟขึ้นมาได้เช่นนั้น หลงเฉินจึงคงได้แต่กล้ำกลืนคำพูดกลับไปเสียดีกว่า
เวลาผ่านไปไม่นานก็มีเปาจื่อทั้งหมดของร้านถูยกเข้ามาวางเรียงรายพร้อมกับควันฉุง หลงเฉินยิ้มแล้วกล่าว “อาหมาน กินได้เลย ในกระเป๋าของพี่หลงผู้นี้ยังมีเงินทองอยู่อีกมากมาย ไม่ต้องช่วยข้าประหยัดไป”
“อือ”
