อาหมานพยักหน้าไปมา ท่าทีที่เคยเกรงใจได้หายวับไปในพริบตา ซาลาเปาขนาดเท่ากำปั้นใหญ่ถูกยัดเข้าปากไปทีละชิ้นประดุจดวงดาวที่ลอยละล่องอยู่ท่ามกลางนภาที่ส่องประกายภายใต้แสงจันทร์อย่างไรอย่างนั้น
ถึงแม้ว่าจะพอทราบอยู่ว่าอาหมานนั้นกินจุ แต่บัดนี้กลับเกินเลยจากการคาดเดาของหลงเฉินอยู่มากจนน่าตกใจ จำนวนเปาจื่อทั้งหมดในเข่งทั้งหมดสามร้อยกว่าลูกได้ถูกกลืนลงท้องไปจนหมดสิ้น ไม่เหลือแม้แต่เศษเล็กเศษน้อยใดใด อาหมานอยู่ในลักษณะที่คล้ายกับว่ายังไม่เคยกินจนอิ่มหนำสำราญได้ถึงเพียงนี้
แม้แต่เถ้าแก่ร้านซาลาเปาเองก็ยังต้องขมวดคิ้วเข้าชนกัน เพราะเปาจื่อทั้งหมดนั้นได้ถูกยกมาจนหมด หากต้องนึ่งเพิ่มขึ้นมาอีกในตอนนี้คงจะไม่ทันอย่างแน่นอน
แต่ในขณะที่เถ้าแก่ร้านกำลังจะทอนเงินให้แก่หลงเฉิน หลงเฉินก็ได้เดินจากไปพร้อมกับอาหมานแล้ว ซาลาเปาสามร้อยกว่าลูกนั้นมีราคาเพียงหกเหรียญเงินเท่านั้น
เมื่อหลงเฉินกลับมาถึงจวนก็ได้พาอาหมานไปพบกับมารดา ฮูหยินหลงตื่นตกใจกับร่างกายอันใหญ่โตของเขาตั้งแต่แรกพบ
