หลานคนแตกตื่นตกใจกับพลังที่สถิตอยู่ตรงหน้า แต่ในเวลาเดียวกันก็อดที่จะส่ายหัวตามกันไม่ได้ ต่อให้เพิ่มความแรงของเพลิงและรอคอยจนกลายเป็นโอสถได้สำเร็จแล้วจะเหลือพลังอันใดไปรวมโอสถกัน? เด็กอย่างไรก็ยังคงเป็นเด็ก ไม่อาจที่จะควบคุมพลังให้คงทนเอาไว้ได้นานมากนัก
ปรมาจารย์หวินฉีจ้องมองไปยังเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าด้วยความสนอกสนใจสิ่งที่ได้ประจักษ์แก่สายตาทั้งหมดที่ผ่านมามีแต่เพียงเขาผู้เดียวที่เข้าใจเหตุผลที่หลงเฉินทำเรื่องเช่นนั้นความแตกต่างของวิธีการยิ่งทวีความชื่นชมที่เขามีต่อหลงเฉินมากขึ้นพลังแห่งจิตวิญญาณที่ว่าแข็งแกร่งแล้วยังไม่อาจเทียบเท่าการเตรียมตัวมาอย่างชำนาญ นี่แหละจึงจะเรียกได้ว่าเป็นผู้ที่ประสบความสำเร็จอย่างแท้จริง
สิ่งที่ไม่อาจเชื่อในสายตาของผู้คนโดยรอบนั้นคือหลังจากที่ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วยามแล้วกลับพบว่าพลังแห่งจิตวิญญาณของหลงเฉินไม่มีทีท่าว่าจะมอดดับไปแม้เพียงเสี้ยวหนึ่งกลับยิ่งทรงอานุภาพและปะทุรุนแรงยิ่งกว่าเดิม
“ปึง”
