เสียงหนึ่งดังขึ้นจากเตาโอสถที่กำลังสั่นคลอนไปมาเบาๆพลังหอบหนึ่งไหลเวียนออกมา โดยรอบเตานั้นเรียกความสนใจจากผู้ชมได้ไม่น้อยนี่เป็นช่วงเวลาที่เหล่าผู้หลอมโอสถทราบกันดีว่าคับขันและน่าอึดอัดใจเป็นที่สุด
เตาโอสถเคลื่อนไหวอย่างไม่หยุดหย่อน หากกล่าวกันตามเหตุผลแล้วเป็นจังหวะที่ผู้หลอมโอสถสมควรที่จะผ่อนความแรงของเพลิงให้น้อยลง เพื่อที่จะทำให้เตาโอสถอยู่ในสภาวะคงที่
แต่หลงเฉินกลับไม่ได้สนใจถึงจุดนี้เลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกันยิ่งเพิ่มความแรงของพลังแห่งจิตวิญญาณให้สูงขึ้นจนร้อนแรงลุกโชนขึ้นมาหลายเท่าตัว
“นั่นเขากำลังทำอะไรกัน?”
สายตาดูแคลนในความรู้เบื้องต้นอันน้อยนิด มีการหลอมโอสถเช่นนั้นที่ไหนกัน อยากจะให้สิ่งที่ทำมาทั้งหมดนั้นระเบิดเป็นจุลหรืออย่างไร นี่เหมือนกับเป็นการจงใจอย่างเห็นได้ชัด
“ตูม”
แล้วก็ได้เกิดเสียงระเบิดดังขึ้นมาตามที่คาดการณ์ไว้ เตาโอสถเด้งขึ้นมาครั้งหนึ่งก่อนที่หลงเฉินจะใช้ฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งพยุงเอาไว้แล้วจับกดฝาเตาให้แนบแน่นปิดสนิทลงไปพ่วงด้วยพลังแห่งจิตวิญญาณอันแข็งแกร่งหอบหนึ่งช่วยกดลงไปอีก
“ปึง”
