เสียงระเบิดขึ้นมารัวต่อเนื่องอย่างไม่หยุดยั้งจากนั้นก็ค่อยๆ เบาลงและจางหายไปกับอากาศ
“วิธีการระเบิดเช่นนี้ช่างนับว่าสิ้นเปลืองพลังอย่างที่สุด”
หลงเฉินปาดหยาดเหงื่อที่รินไหลลงมาอาบแก้ม การใช้วิชาการหลอมโอสถครั้งหนึ่งย่อมทำให้ผู้ใช้สูญเสียพลังไปอย่างมหาศาล เหนื่อยเสียจนสายตัวแทบจะขาดรอนอย่างไรอย่างนั้นแต่ไม่อาจเทียบได้กับหลงเฉินที่บัดนี้ไม่อาจเปิดเผยพลังของตนเองออกมาได้อย่างเต็มที่เสมือนกับใช้เพียงหนึ่งมือหนึ่งตา ยังสามารถปะทุแรงระเบิดออกมาได้ถึงเพียงนี้
ผัวะ!
ฝาเตาเผยอออกจนทำให้กลิ่นหอมหวนจากโอสถอันเข้มข้นที่อยู่ด้านในลอยเล็ดลอดออกมาโชยไปทั่วห้องโถงใหญ่ในทันที สายตาทุกคู่เบิกกว้างอย่างไม่อาจเชื่อได้เต็มประดา
“ในที่สุดก็สำเร็จแล้ว”
ผู้หลอมโอสถผู้อื่นรู้แก่ใจกันดีอยู่แล้วแม้ไม่จำเป็นที่จะต้องมองเข้าไปภายในเตา เพียงได้สูดดมกลิ่นหอมของโอสถก็ทราบได้ทันทีว่าหลงเฉินได้หลอมจนสำเร็จแล้ว
“ยอดเยี่ยม ดูเหมือนว่าจะมีโอสถระดับกลางอยู่เสียด้วย”
ปรมาจารย์หวินฉีมองไปที่หลงเฉินด้วยความเลื่อมใส หลงเฉินผู้นี้ช่างอยู่เหนือความคาดหมายของเขามากจนเกินไปแล้ว
