โดยส่วนมากแล้วผู้คนมักจะเลือกใช้วิธีการหลอมที่ปกติธรรมดา หรือหากยังไม่ประสิทธิ์ประสาทวิชาความรู้มากนักก็จะสอบถามจากผู้หลอมโอสถหลายๆ คน ผู้หลอมจำพวกนั้นก็มักจะสร้างวิธีการของตนเองขึ้นมาและไม่คิดที่จะแบ่งปันให้ผู้อื่นทราบ
หากจะกล่าวถึงผู้อื่นคงไม่เกิดประโยชน์อันใด ต่อให้เป็นปรมาจารย์หวินฉีเองที่ทราบวิธีการหลอมหญ้าเที่ยเสี้ยนอยู่แล้วกลับยังไม่เคยพบเจอว่าจะมีผู้ใดคิดที่ใช้วิธีการเช่นนี้ในการหลอมโอสถมาก่อน
ประการแรกก็คือเขาไม่อาจที่จะสอนผู้อื่นในวิธีการอันลึกล้ำเช่นนี้ได้และอีกประการหนึ่งก็คือการเป็นผู้หลอมโอสถที่ไม่เรียนรู้วิธีการใหม่ก็คล้ายกับว่าชีวิตนี้ไม่คิดที่จะเติบใหญ่อีกต่อไป
เมื่อเหล่าผู้หลอมโอสถได้ยินปรมาจารย์หวินฉีกล่าวออกมาเช่นนั้นก็ยิ่งเกิดความตื่นตระหนกตกใจอย่างเซ็งแซ่: โอสถระดับกลางอย่างนั้นหรือ? เป็นไปได้อย่างไรกัน?
หลงเฉินปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาที่มุมปากเมื่อเห็นสายตาทุกคู่กำลังมองมาที่เขาเป็นหนึ่งเดียวเขาโบกไม้โบกมือออกไปยกใหญ่เพื่อดึงดูดความสนใจยิ่งขึ้นบัดนี้โอสถเม็ดอวบห้าเม็ดก็ได้เรียงรายอยู่กลางฝ่ามือ
