ด้านบนของโอสถสองเม็ดถูกตีตราเข้าไปว่า——ตานเหวิน(丹纹) เพื่อเป็นหลักฐานยืนยันว่านั่นคือโอสถระดับกลาง
ทั่วทั้งบริเวณแห่งนี้เริ่มเกิดเสียงจอแจของเหล่าผู้ชุมนุมขึ้นมา เว้นไว้เพียงแค่ปรมาจารน์หวินฉีผู้เดียวเท่านั้นที่ไม่ปรากฏความตื่นตกใจขึ้นมาใดใด ความอิจฉาริษยาที่ปกคลุมรอบบรรยากาศที่แน่นอนว่าย่อมทำได้แต่เพียงแค่อิจฉาไปเท่านั้น
เมื่อหลงเฉินมองไปยังโอสถที่อยู่ในมือทั้งห้าเม็ดก็ได้ผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นด้านของของเขาว่า “เจ้าหลอมโอสถจนสำเร็จ และจะถูกจดบันทึกเอาไว้ว่าได้เลื่อนขั้นไปสู่การหยิบยืมระดับที่สอง”
ประโยคนี้ของปรมาจารย์หวินฉีทำให้ผู้คนทั้งหมดยิ่งตื่นตกใจ ขึ้นไปสู่การหยิบยืมระดับที่สองเชียวหรือ นั่นก็หมายถึงความสามารถที่จะหยิบยืมสมุนไพรในระดับที่สองได้ยิ่งทำให้ความอิจฉาริษยาในบรรยากาศหนาแน่นขึ้นอีก
หลงเฉินติดตามปรมาจารย์หวินฉีออกไปจากห้องโถงใหญ่ ปล่อยให้เหล่าผู้ชุมนุมกระซิบกระซาบถามไถ่กันไปมาด้วยความฉงนสงสัยที่ยังไม่คลี่คลาย ปรมาจารย์หวินฉีหันกลับมากล่าวต่อหลงเฉินอย่างจริงจังอย่างที่ไม่เคยแสดงออกเช่นนี้มาก่อน
“หลงเฉินจงระวังตัวจากเด็กสาวคนนั้นเอาไว้นะ”
.
.
.
