ยิ่งไปกว่านั้นการหลอมโอสถต่อหน้าผู้หลอมโอสถทั้งหมดนี้ และมีปรมาจารย์หวินฉีคอยดูแลอยู่ไม่ห่างจะไม่ให้เกิดอาการตื่นเต้นเห็นจะเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดแวดล้อมไปด้วยบรรยากาศเช่นนี้ยากนักที่จะควบคุมความสำเร็จในการหลอมยาโอสถออกมา
ชายผู้ที่ส่งมอบหนังปีศาจให้แก่หลงเฉินก็เป็นหนึ่งในผู้หลอมโอสถ ดูแล้วก็น่าจะมีอายุกว่าสี่สิบปีเฉกเช่นผู้อื่นที่กำลังนั่งล้อมกันอยู่ ในช่วงที่เขาทดสอบวัดระดับการเป็นผู้หลอมโอสถก็ได้เกิดล้มเหลวมาก่อนกว่าสิบเจ็ดครั้งจึงจะสามารถผ่านมาได้
ท่ามกลางผู้คนทั้งหมดที่อยู่ในสถานที่แห่งนี้ต่างไม่ได้เก่งกาจไปกว่าหลงเฉินเสียเท่าใดนัก แทบจะทุกคนต่างก็ต้องทดสอบไปมากกว่าหลายสิบครั้งจึงจะผ่าน
แต่การหยิบยืมสมุนไพรจากสภากลับไม่ใช่เรื่องง่ายดายที่ผู้ใดจะกระทำได้แม้จะเป็นถึงผู้หลอมโอสถแล้ว แต่ว่าถ้าหากประสบความสำเร็จก็จะเป็นการเปิดทางให้สะดวกสบายมากขึ้นอย่างถึงที่สุด
หลงเฉินเหลือบตาไปยังแผ่นหนังปีศาจอยู่ครู่หนึ่งแล้วใช้ปลายชี้นิ้วกวาดไปยังวิธีการหลอมโอสถจนมาหยุดอยู่ที่วิธีหนึ่ง “เป็นมันก็แล้วกัน”
“อะไรกัน?เจ้าแน่ใจหรือ?”
