“หลงเฉิน ถึงแม้ว่าข้าจะเป็นหัวหน้าสภา แต่ก็ไม่อาจที่จะฝ่าฝืนกฎข้อบังคับของทางสภาได้ การที่จะหยิบยืมโอสถจากที่แห่งนี้จำเป็นที่จะต้องกระทำต่อหน้าผู้หลอมโอสถทั้งหมด จงหลอมโอสถออกมาถึงแม้ว่าทางสภาจะไม่มีเกณฑ์การวัดระดับของโอสถเพื่อตัดสินปริมาณในการหยิบยืมได้” ปรมาจารย์หวินฉีกล่าวออกมาด้วยใบหน้าที่เข้มงวด
“ข้าน้อยทราบแล้ว”
หลงเฉินเข้าใจในเรื่องเช่นนี้อยู่บ้างแล้ว กระนั้นภายใต้ชุมนุมผู้หลอมโอสถกลับไม่ใช่ของผู้ใดแต่เพียงผู้เดียว จากท่าทีของปรมาจารย์หวินฉีแล้วย่อมไม่ให้เขาใช้เตาเล็กอย่างแน่นอน
“ในที่แห่งนี้มีสมุนไพรทั้งหมดหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดชนิด เจ้าหยิบอันใดมาก็ได้หนึ่งชนิด”หนึ่งในผู้หลอมโอสถได้ยื่นกระดาษที่สร้างมาจากหนังปีศาจให้หลงเฉินแววตานั้นได้ปรากฏความยินดีในความโชคร้ายของผู้อื่นขึ้นมา
ด้านบนของหนังปีศาจนั้นได้บันทึกรายชื่อโอสถเอาไว้ ไม่เพียงแต่เฉพาะโอสถในระดับปกติทั่วไป อย่างโอสถระดับกลางที่หลอมขึ้นมาได้ยากต่างก็ได้ถูกจดเอาไว้ทั้งหมดโดยส่วนมากแล้วผู้หลอมโอสถจะมีโอกาสในการหลอมโอสถระดับนี้ได้สำเร็จไม่มากนัก
